Беларускаму люду

Сярэдняя: 4.6 (15 галасоў)

Змоўкні ты, сціхні, песня пакуты,
Заварушыся, наш край!
Люд беларускі! Рві свае путы!
Новую песню спявай!

Дружна і згодна станьма сцяною.
Доля не прыйдзе сама,
Воля не зойдзе к нам стараною,
Збоку дарог ёй няма.

Люд! Праканайся: толькі мы самі –
Долі свае кавалі.
Годзе жа, досыць панукаць намі,
Гнаць з нашай роднай зямлі!

Нам паганятых болей не трэба —
Будзем мы жыць без паноў.
Самі вы дбайце лепей пра неба! —
Скажам мы так да ксяндзоў.

Хіба забудзем мы тыя межы,
Што правадзілі без нас?
Раны глыбокі, ох, яшчэ свежы!
Помсты агонь не пагас.

Нас падзялілі — хто? Чужаніцы,
Цёмных дарог махляры.
К чорту іх межы! К д’яблу граніцы!..
Нашы тут гоні, бары!

Будзем мы самі гаспадарамі,
Будзем свой скарб ратаваць!
Годзе той крыўды! Ў ногу з братамі
Пойдзем наш край вызваляць.

Ох, і агорклі гэтыя кпіны!..
Злучым мы ў хор галасы:
Эх, вы разлогі роднай краіны,
Нашы палеткі, лясы!

Родны вы сэрцу нашаму, гмахі
Лесу, лугоў і палёў!
Досыць ўшчувалі нас паны-ляхі,
Ведаем ціск маскалёў...

Змоўкні жа, сціхні, песня пакугы!
Заварушыся, наш край!
Люд! Вызваляйся, рві свае путы,
Новыя песні спявай!

Водгулле

Сярэдняя: 4.7 (13 галасоў)
Ці коска зазвоніць у час касавіцы,
        Ці песню дзяўчо запяе,
Ці неба заззяе ў агнях бліскавіцы,
        Ці вецер задзьме-зазлуе,

Ці гром гучнабежны пракоціцца ў хмарах,
        Ці грукне над лесам пярун, —
Усё адклікаецца ў вольных абшарах,
        Ўсё іх дакранаецца струн.

А ты, калі гора каго напаткае,
        Ці жальба пачуецца, плач,
Або запануе дзе крыўда ліхая —
        На ўсё адгукніся, адзнач.

А радасць пачуеш, надзеі ўзаўюцца,
        Каб добрыя весткі падаць,
Няхай тады струны твае засмяюцца
        I песняю шчасця гучаць.

Пасля навальніцы

Сярэдняя: 3 (1 голас)
Навальніцы няма, навальніца сышла,
       Хмары далей паціснулі ў свет,
I страхлівая цьма, дажджаная імгла
       Разам з ёю пайшлі ў адзін след.

Хоць грыміць яшчэ гром і зямельку трасе,
       Хоць маланка жахліва гарыць,
Над раўком-капяжом ў саламянай страсе,
       Як сляза, яшчэ кропля дрыжыць;

Але глухне раскат, і маланка радзей
       Палыхае ў гняўлівых клубках...
Заспакойся ж, мой брат, і глядзі весялей,
       Бо смяецца ўжо сонца ў палях!

Музей Якуба Коласа

Як нас знаходзяць

-

Апошнiя водгукi

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі