Вясною

Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)
Вясёлыя людзі — снуюць і гамоняць,
        Відаць, і ў іх сэрцы вясна,
I горкія думкі галоў іх не клоняць,
        Ім доля прыхільна, красна.

Цаны куску хлеба не знаюць, шчасліўцы,
        I голаў аб тым не баліць,
Як будзе багатая пожня на ніўцы,
        Як заўтрашні дзень перабыць;

Ці будзе прытулак звярэджаным плечкам,
        I ногі куды панясуць
Іх цела худое: ці к мору, ці к рэчкам,
        I рукі каму прададуць,

Свабодныя рукі з патрэсканай скурай.
        Шчаслівец не знае таго,
Як гнецца галеча прад чорнаю бурай
        Няўдалага жыцця свайго.

А хто гэта ходзіць адзін стараною?
        Чаму вы не рады яму?
Чаму ён не з вамі? Чаму галавою
        Так нізка панік ён? Чаму?

Шчаслівыя людзі — як хвалі, што ў моры:
        Іх вецер узніме — бягуць,
I тое, прад чым пакланяліся ўчора,
        Пры ветры другім аплююць.

Май

Сярэдняя: 4 (8 галасоў)

Сышлі халодныя туманы,
Заслоны шэрыя смугі,
I недалёк ён, дзень жаданы,
Сусветны госць наш дарагі.

Як пасмы золата, праменні
Бруяцца з сіняй глыбіні,
I сеюць радасць поўнай жменяй
Іх жыватворчыя агні.

У ззянні песцяцца бярозы,
Галлё спусціўшы да зямлі,
I роняць сокі — шчасця слёзы —
На заімшэлыя камлі.

Вандроўнік-вецер выганяе
На неба статка лёгкіх хмар,
Ідзе ў абходы, аглядае
Зямлю, як дбалы гаспадар.

I ўсюды кіне сваё вока,
Шушукне штосьці хвайнякам
I падыхне, ды так глыбока,
Паблёклым травам, лазнякам.

Зямля ў надзеі ажывае,
Глядзіць красуняй маладой.
Ідзе жыццё насустрач Маю,
Ідзе вясёлай грамадой.

А разам з ім і мы ўсе чыста,
Дзятва савецкіх гор, раўнін,
Сустрэнем свята урачыста
I скажам дружна, як адзін:

«На барацьбу, народы свету!
За намі смела крок у крок:
Адна дарога ў нас і мэта —
Дзень вашай волі недалёк!»

На полі вясною

Сярэдняя: 4.5 (15 галасоў)

Люблю я прыволле
Шырокіх палёў,
Зялёнае мора
Ржаных каласоў.

I вузкія стужкі
Сялянскіх палос —
Люблю цябе, поле,
Люблю я твой плёс.

Ігрушы старыя,
Што ў жыце шумяць,
Зялёныя межы,
Далёкую гладзь.

Люблю я дарогі,
Што леглі між гор,
Ўнізе пад гарою
Ручча разгавор.

Люблю я узгоркі,
I насып-курган,
I сіняй далечы
Празрысты туман...

Люблю пазіраць я
На поле вясной,
Як ветрык жартліва
Плыве збажыной.

Калышацца жыта,
Радамі бяжыць,
А хваля паветра
Дрыжыць і дрыжыць...

Люблю я прыволле
Шырокіх палёў,
Зялёнае мора
Буйных каласоў.

Музей Якуба Коласа

Як нас знаходзяць

  • якуб колас вясна

Апошнiя водгукi

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі