Вораг не дрэмле

Сярэдняя: 4.5 (11 галасоў)
Стань, глянь на захад, паслухай: Чуеш ты шум патайны? Чуеш, як воража, глуха Сунецца ценем разруха — Постаць пажараў, вайны? Слухай — на Ўсходзе Далёкім: Чуеш, як вые шакал? Злодзей разбойніцкім крокам Лезе і на відавоку Правіць крывавы свой шал. Чуеш, як ляскаюць косці? Голад вандруе ў паход. Ліха няпрошанай госцяй Ходзіць, аслепшы ад злосці, Ладзіць пусты карагод. Чуешь ты — гар’ю дыхнула? Бачыш ты — пыл і імжа? Цень паўстае Калігулы, Бой барабаннага гулу Коціцца з-за рубяжа. Прошласці смродныя трупы Пошасць па свеце нясуць, З жорсткай развагаю, тупа Нішчаць сядзібы, халупы, Супраць жывых паўстаюць. Бродзяць зладзюгі сукрыта, Шпегі і зграі начніц, Змовы вядуць ядавіта, — Слінай шалёнай разліта Злоба замежных сталіц. Ткуць на нас ворагі сеці, Зброю куе на нас зброд. Цесна ім з намі на свеце: Сонца іх нашае слепіць, Гне іх наш росквіт, узлёт. Падаюць гнілі падпоры — Часы паклалі свой знак. Чуюць пагібель пражоры: Гаснуць іх сонца і зоры, Тоне ў імгле іх маяк.adidas Yeezy kaufen

Вусце

Сярэдняя: 5 (3 галасоў)
Я зноў жыву ад горада ўдалі, Дзе я знайшоў куток у сваім гусце. I весела мне робіцца, калі Я ў мыслях зноў прайдуся па зямлі, Дзе туліцца закінутае Вусце. Няхай сабе пясчаны гэты кут, Няхай няма ў ім роскашы паўднёвай. Ды мілы ён, прыветны яго люд, Так ласкава глядзяць узгоркі, груд У вопратках расліны адмысловай. А гэтыя бародкі-хвайнякі I жоўць пяскоў на сонечным угрэве! У летнія гарачыя дзянькі Смалісты пах разносіцца такі, Што п'еш яго у ветраным павеве. Якія там чароўныя лясы З дарожкамі і сцежкамі між сосен! I колькі ў іх спакою і красы! I колькі там наткалі верасы, Гваздзіка белая дыванаў сваіх, кросен! Прыпынішся у зацішку адзін, Ваколіцы акідваеш вачамі: Струменіцца цяплынь з лясоў, з далін, I тонкая смуга свой лёгкі тын За Свіслаччу стаўляе над палямі. Жыве, дрыжыць, хвалюецца прастор, I кожнае стварэнне робіць штосьці: Капошацца мурашкі каля нор, Дзе коўрыкі развешвае чабор Ды пчол к сабе заваблівае ў госці. Пад горкаю, бы срэбраны равок, Паблісквае на сонцы Балачанка. I хіліць так утульны беражок, Так добра там, прылёгшы на пясок, Папесціцца ружовым летнім ранкам! Як волаты, за рэчкаю дубы Шатры свае раскінулі над долам. Зірнеш на іх — гвардзеец з іх любы! А гордыя вяршаліны-чубы Не кланяюцца непагадзі чолам. За Балачанкаю, дзе Блужскі бор Вясёлую пазіцыю займае, Адна сасна вартуе касагор, Над хвойнікам схіліўшы свой убор, Бы тоіць сум, журбу ў сабе старая. Нацягнутыя струны цішыні Разносяць звон крылатага стварэння. А вось матор загуў у глыбіні, Блакітнага прастору: нашы дні У сонечным купаюцца праменні. Гудзе, імкне над доламі крылан, Над хатамі вусцянскага пасёлка. А хаты ўсе — стары, даўнейшы план: Трухлявая салома і паркан — Далёкае мінуўшчыны асколкі. I марам я сваім тут волю дам, I думаю, што будзе ў нашым краі: Змятуць калгаснікі драўляны хлам, Я новыя катэджы ўбачу сам, I Вусця я на Бадэн не змяняю.Nike Air Penny 2

Жыве Руставелі

Сярэдняя: 5 (3 галасоў)
Ні буры, ні віхры, ні чорныя годы
       Яго не здалелі;
У сказах-былінах, у думах народа
       Жыве Руставелі.
У чыстых крыніцах натхнёнага слова,
       У песеннай трэлі,
Для вечнасці, спетай баянам сурова,
       Жыве Руставелі.
У ясных зарніцах пяснярскага дару,
       Што ў далях ірдзелі,
У гуках дзівосных, у казачных чарах
       Жыве Руставелі.
У строфах пра «Віцязя ў тыгравай шкуры»,
       Якіх шчэ не мелі,
У вобразах яркіх, ярчэй ад лазуры,
       Жыве Руставелі.
У светлых імкненнях, чым сэрца людское
       Гарыць і гарэла,
У шуме змагання, у цішах спакою
       Жыве Руставелі.
Цудоўныя струны у Грузіі роднай
       Даўно празвінелі,
Пад сонцам савецкім народам свабодным
       Расцвіў Руставелі.
Predator 18 x Pogba FG

Музей Якуба Коласа

Як нас знаходзяць

-

Апошнiя водгукi

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі