Вандроўнікі

Сярэдняя: 5 (4 галасоў)
Выходзіць сонца ў свой абход Дарогаю спрадвечнай. За днямі дні, за годам год Плывуць у бесканечнасць. Нясуць яны з сабой і нас, Як шчэпкі ў хвалях сініх. Пытаем мы сябе не раз, Дзе плынь сваю запынім? Бягуць жа хутка-хутка дні, Праходзяць нашы весны, I меркнуць ясныя агні — Юнацтву не ўваскрэснуць! У сонца свой абход і шлях, I той шлях цяжка змераць. Што наш? — Вайшоў праз дзверы ў гмах, Ў другія выйшаў дзверы. Ідзеш з развагай. Ціхі жаль Атуліць недарэчы: Не вечна ты на ўлонні хваль Вандруеш, чалавеча!Air Max 2018 KPU

Жураўліны вырай

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)
Крылаты вандроўнік, стары журавель, Сяброў у дарогу таропіць, — Пад холадам моўкнуць прасторы зямель I стынуць утульныя топі. З патайных зацішкаў, з бязлюдных балот Злятаюцца вольныя птахі. На поўдзень, у вырай, імкне іх палёт Пад ясным бяскроквавым дахам. Завісае над імі бяздонны абшар, Дзе свецяцца вечныя зоры, Пад імі гуляе, бушуе пажар, У цемры свідруе пячоры. У бляску крывавым руіны тырчаць, Як чорныя цені-манахі. Крылатыя госці пужліва крычаць, Трывожацца вольныя птахі. — Эй, чуеш? Спыніся, спыніся, стары! Ці тою вядзеш ты дарогай? Глядзі — агнявыя там круцяць віры, Іскрыстым падняўшыся стогам. Ніколі на нашай дарозе раней Такой не бывала праявы, I ночы, глянь, сталі цямней і страшней, Патоптаны нівы і травы. Жахаюць зарніцы агнёў на зямлі, I сыплюцца дрэвы пад громам, Без голек, як трупы, маячаць камлі — Спыніся, бо край невядомы. — Не бойцеся, птахі! Наперад за мной! Стары журавель ім гукае: — Вяду вас пуцінаю вернай адной, Што Млечны мне Шлях асвятляе. Не мы, гэта людзі з дарогі сышлі, Не мы, а яны заблудзілі. Разбойніку цесна заўжды на зямлі — Старыя спрадвечныя былі. Наперад, наперад у вырай, за мной, Ды крыллі ямчэй разгарнеце! Свой кут прывітаем мы новай вясной — Для вольных і воля на свеце. I далей на поўдзень ляцяць жураўлі, Над імі калышуцца зоры, Пад імі — пажары, пакуты зямлі I гора, вялікае гора.Accessories

Стары гасцінец

Сярэдняя: 5 (3 галасоў)
Шлях старадаўні, вядомы ў народзе,
        Лёг між прысадаў бяроз,
        Пасмы іх спушчаных кос
Звіслі ў лісцяным жывым карагодзе.

Роўныя тоны іх мірнай размовы
        Ціха над полем плылі,
        I заміралі ўдалі
Песні спрадвечнай знаёмыя словы.

Побач гасцінца — лясы, лугавіны,
        Мора зялёнае ніў,
        Срэбраных рэчак разліў,
Лёгшых утульна пад зелені тынам.

Вёскі, мястэчкі абапал дарогі,
        Дбалы, гасцінны народ,
        Сад, паплавец, агарод,
Гай у сінечы, узгоркаў разлогі...

Век плыў за векам, мяняліся часы,
        Шмат адбылося падзей.
        Свет расчыніўся шырэй,
Новыя сцежкі пралеглі, як пасы.

Шлях жа спрадвечны з бярозамі ў згодзе
        Так жа, як здаўна, ляжыць,
        Краю гатовы служыць,
Тое ж ён носіць і імя ў народзе.

Шлях ты мой родны, гасцінец шырокі!
        Лучыш ты два рубяжы:
        Ўсход наш і Захад чужы,
Лёг ты спрадвеку праз нашы валокі.

Дай ты мне вестку аб людзях і краі —
        Чым жа народ наш жыве?
        Голас твой, чую, плыве,
Горы і долы, пустэлі мінае.

Часы ліхія насталі ў краіне,
        Топча дарогі чужак,
        Нішчыць дабро ваўкалак,
Чыніць расправы нямецкі звярынец.

Толькі ж не ведае вораг спакою —
        Б'юць яго нашы байцы,
        Ворагу будуць канцы:
Смерць яго сочыць з-за кожнае хвоі.

З Нёмана, Прыпяці, Свіслачы, Сожа
        Носіцца голас наўсцяж:
        Быў ён і будзе край наш,
Вораг закляты тут голаву зложыць!

Дружна паўсталі байцы-партызаны.
        Помста — іх думка адна;
        Знішчыць заразу да дна —
Ворагу месца пад дзікім бур'янам!

Вер мне, мой дружа: няпрошаным госцям
        Заўжды такі ў нас пачот:
        Выкінем нечысць за плот —
Месца ім хопіць на цёмным пагосце.

Чуеш, з усходу як громы грукочуць,
        Выкурым гада з нары.
        Родны гасцінец стары,
Хай жа твой голас ды будзе прарочы.
Nike

Музей Якуба Коласа

Як нас знаходзяць

-

Апошнiя водгукi

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі