На восеньскі лад

Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Травы пажоўклі. Падаюць лісці,
Туліцца вецер шчыльней да зямлі.
Шэпча ён кветкам: «Годзе вам цвісці!»
Лесу ён кажа: «Спачынь, задрамлі!»

Вецер, мой дружа, чую намёкі,
Хочаш і мне ты на вуха сказаць:
Блізка твой вечар, шлях недалёкі, —
Вузел апошні пара завязаць.

Вецер, мой браце, слухаць мне горка
Весці такія, што ты мне прынёс.
Хочацца верыць — выплыве зорка,
Выб'ецца з хмары на роўнядзь нябёс.

Можа я хворы, стомлен дарогай,
Цяжкай развагай прыгнечан, прыбіт, —
Спраўлюся, дружа, з млявай знямогай,
Будзе яшчэ плыць ён, мой плыт.

Ціхай дрымотай змораны горы,
Тоне ў сінечы арэхавы гай.
Годзе вас слухаць, сэрца дакоры,
Сэрца ж не хоча сказаць: «Бывай!»

Роднаму краю

Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)
                                         Да 25-й гадавіны БССР

Мой край ясназоры! Прайшоў ты нямала
        Шырокіх і вузкіх дарог.
I смутак, і гора цябе абнімала,
        Ды ты іх пазбыў, перамог.

Ішлі мы ў прасторы шырокай пуцінай,
        Як сейбіты згоды, дабра;
Свяцілася неба над полем, далінай,
        У іскрах світання — зара.

Купаліся далі ў ласкавай сінечы,
        Нас вабілі новыя дні.
Зямля разгарнула магутныя плечы,
        Прасторы, куды ні зірні.

Гайдаліся пожні, як хвалі на ветры,
        Сады маладыя цвілі,
I сталі балотныя дзікія нетры
        Дзівотамі новай зямлі.

I новыя песні ў народзе звінелі,
        Як голас юначкі-вясны,
I засевы шчасця вакол зарунелі —
        Збываліся мары і сны.

Ды хлынула плойма грабежнікаў дзікіх,
        Разбурыла, край мой, цябе,
I вецер сягоння пад стогны і крыкі
        Сумуе з табою ў журбе.

Мой край ясных даляў! У дзень навагодні
        Прымі з пажаданнем прывет,
Каб сонца і зоры з глыбіняў усходніх
        Свяцілі святлом добрых лет;

Каб трупамі леглі ўсе псы-душагубы,
        Фашысцкі звярыны бярлог;
Каб подлыя каты, як іхнія кубэ,
        У дом свой не мелі дарог.

Мой край яснавокі і вы, людзі-брацці!
        Распалім жа помсты пажар,
Фашысцкую погань, народаў пракляцце,
        Зніштожым, як гадаў-пачвар.

Салар

Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Рассыпала сонца каралі,
Ірдзее ў ім пыл, нібы жар.
Шумлівыя кідае хвалі,
Прахладаю вее Салар.

Утульнай густою сцяною
Схіліліся дрэвы над ім.
Гамоніць Салар з цішынёю,
Не ведаю толькі аб чым.

Рахманая горленка з дрэва
Глядзіць на шырокі арык.
Вядомы ёй лепш яго спевы,
А я да іх — не, не прывык.

Злятаюцца птушак чароды
На ноч у зялёны гушчар.
Імклівыя жоўтыя воды
Нясе без упынку Салар.

Пагасла дзесь сонца далёка,
I толькі праменні ўгары
Узняты, як рукі прарока,
I дрэвы змыкаюць шатры.

Над стрэльчатым верхам таполі
Займаецца бледна пажар,
Паветра гарачае з поля
Плыве на халодны Салар.

Сціраюцца яркія тоны,
Напоўзвае мрок патайны,
I вечар замёр задумлёны,
Бясшумна снуюць кажаны.

Грывастыя жоўтыя хвалі
Не ведаюць сцішаных мар. .
Маўчаць невядомыя далі,
Шуміць неўгамонны Салар.

А я пазіраю на захад,
Мне цяжка. Чаго? Не пытай!
Пад дымам вайны, як пад дахам,
Пакутуе родны мой край.

Сяджу я адзін, разважаю.
Як хвалі, маршчыны на лбе.
Смуткую па роднаму краю,
Тужу, мілы друг, па табе.

Укрылі далёкія зоры
Нябесны бяздонны абшар.
Аб чым жа, скажы мне, гаворыш,
Узбекскі шумлівы Салар?

Музей Якуба Коласа

Як нас знаходзяць

-

Апошнiя водгукi

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі