«Асадзі назад!»

Сярэдняя: 4.4 (31 голас)

Дрэнна маё жыцце,
Ўсё ідзе не ў лад,
I крычаць мне ўсюды:
«Асадзі назад!»

Божа ты мой мілы!
Б'юся я, як гад,
Толькі ж дзе ні ткнуся —
«Асадзі назад!»

Помню, я жаніўся,
Добры быў мой сват.
К дзеўцы нос паткнулі —
«Асадзі назад!»

Дзеўка была важна,
Ды сусед Кандрат
Мне нагу падставіў —
«Асадзі назад!»

Трапіў раз у горад,
Быў якраз парад,
Лезу я наперад —
«Асадзі назад!»

У засеках пуста,
Жыта выбіў град.
— Дай, старшынька, ссуды.
— «Асадзі назад!»

Я з капейкі збіўся,
Зарабіць я рад.
— Ці няма работы?
— «Асадзі назад!»

Сам я растрапаўся,
Лезе з плеч халат.
— Памажэце, людзі!
— «Асадзі назад!»

Сына свайго ў людзі
Вывеў бы Ігнат.
— Вось мой сын, паночкі!
— «Асадзі назад!»

Хлеб прыслалі ў вёску,
Там галодных шмат.
Пруся я з мяшэчкам —
«Асадзі назад!»

Галаву я маю:
Быў бы дэпутат.
— Цэнзу ты не маеш,
«Асадзі назад!»

Праўда, што таіцца,
Быў і мой чарод;
Два разы на жыцці
Выйшаў я ўпярод.

Ўзбунтаваў я вёску.
Ой, быў цяжкі год!
Прыязджае прыстаў:
— Выхадзі ўпярод!

Гэта ты, мярзавец,
Ўзбунтаваў народ?
Гэй, гарадавыя,
Даць яму ўпярод!

Канстытуцыя

Сярэдняя: 2.9 (7 галасоў)

Канстытуцыю далі,
Адчынілі дзверы,
I... ў астрог нас павялі,
I таўкуць без меры.

Вітэ нам дакляраваў —
Помніце? — свабоду.
Потым фігу паказаў
«Вернаму» народу.

Зашумелі аб зямлі
Ў Думе дэпутаты,
Ды па карку ім далі —
I пайшлі дахаты.

Архірэй наш Міхаіл
Тураўскі і Мінскі
Чорнай сотні толькі міл,
Бо робіць па-свінскі.

Ганчакамі па Русі
Прыставы лятаюць,
Нас цкуюць: «Кусі, кусі!» —
Як зайцоў, страляюць.

Развялося стражнікоў,
Як якой жывёлы,
Ад іх плешак і шнуроў
Чырванеюць сёлы.

Колькі ўсякіх строгіх мер —
Канца няма, краю!
Канстытуцыю цяпер,
Як пяць пальцаў, знаем.

Ліпы старыя

Сярэдняя: 4.5 (6 галасоў)
Ліпы старыя шумяць за сцяною,
       Жаласна, глуха шумяць,
Смутна ківаюць, трасуць галавою,
       Толькі галіны рыпяць.

Пышны убор іх, лісты, пазрываны,
       Вецер развеяў, разнёс.
Нудна і ім за астрожным парканам,
       Цяжка ім зносіць мароз.

Плачуць гаротныя ліпы старыя,
       Плачуць на долю сваю:
Пышна раслі мы, цвілі маладыя,
       Добра было у гаю.
 
Вольныя птушкі вакол шчабяталі,
       Божыя пчолкі гулі,
Тоўстыя вязы ад бур нас хавалі,
       Сеткі дубы нам плялі.

Белыя хмаркі над намі гулялі,
       Беглі ў няведамы край,
Чыстыя росы, як срэбра, блішчалі,
       Гоманам поўніўся гай...

Там бы хацелі расці, красавацца,
       Дол дзе капае ральнік,
Родную песню дзе ціха спявае
       Сын Беларусі, мужык.

Нас перанеслі на глебу чужую —
       Свету, прастору няма.
Ўсе нас забылі, ніхто нас не чуе,
       Чуе нас толькі турма.

Музей Якуба Коласа

Як нас знаходзяць

-

Апошнiя водгукi

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі