Раздум'е

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Зірну я на неба. Па сіняй раўніне
        За хмаркаю хмарка плыве.
Тыя сальюцца, другая загіне
        I знікне ў пустой сіняве,

А тыя па небе, бясплодныя, ходзяць,
        Глухія на плач збажыны.
I мыслі тож часта без следу праходзяць,
        Таксама знікаюць яны.

Зірну я на жыта, што ў полі красуе,
        I пыл жыватворчы над ім
Так ціха снуецца, калоссе цалуе
        Любоўным дыханнем сваім.

Ды ўздымецца вецер і злосна павее,
        Пагоніць той пыл на лясы.
I ў жыцці часцютка не мала гібее
        Такой жыватворчай красы.

Сталетняе дрэва. Раскошна галіны
        У зелень убрала вясна,
I горда гамоняць яго верхавіны,
        I ў гомане радасць чутна.

А восень надыдзе, і лісце жалобна
        На дол амярцвелы спадзе.
I моладасць наша тым лісцям падобна, —
        Як лісце, яна адцвіце.

Вось ціха сняжынкі ў адлігу лятаюць,
        Нібы матылёчкі ў маі,
Падуць і растануць, навек прападаюць,
        Як роска вясною ў гаі.

I ты, чалавеча, як снег у адлігу:
        Упаў і сканаў, і няма.
З трывогай глядзіш ты ў адвечную кнігу,
        I душу агортвае цьма.

Музей Якуба Коласа

Апошнiя водгукi

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі