Якуб Колас

У бярлозе ты радзіўся,
На мякіне гадаваўся,
За скарынку хлеба біўся,
За капейку мардаваўся.

I жывеш ты, як скаціна,
Усякіх злыдняў корміш многа.
Ад пакуты гнецца спіна,
I не бачыш ты нічога.

О, каб вочы прасвятлелі,
Каб на вушы быў лягчэйшы,
За быдля б цябе не мелі,
Сцежкай ты б ішоў прасцейшай!