У родных мясцінах

Сярэдняя: 4.6 (12 галасоў)
Праз пяць гадоў я зноў наведаў Вусце, Прытулак дум, абраны мой куток, Дзе высіцца Вусцянскі мой грудок I вецер лёгенька гайдаецца на кусце. Іду на груд павольнаю ступою. Сумотна мне, бо я цяпер адзін, Мне шмат чаго прыходзіць на ўспамін, I нікну я паныла галавою. Грудок усё ж такі, як быў, прыветны, Гваздзічка белая, чабор на ім, Ды ўжо гляджу я поглядам другім, Як дуб стары, астаўшыся бяздзетным. Стаю, маўчу, мясціны аглядаю, — Змяніліся, і трудна іх пазнаць. Дубоў маіх паменшылася раць, Як і людзей у родным нашым краі. Бязлюддзе, ціш. Высокаю травою Вусцянскія сялібы зараслі. Бярэзнічак заняўся на зямлі, Атульвае разложыстую хвою. Дарожкі той, што бегла к Балачанцы, Няма нідзе — згубілася ў траве, У памяці ж маёй яна жыве, Як шмат з таго, што знікла на палянцы. I тых, з кім я так блізка быў знаёмы, Ужо няма: хто выселіўся сам К апошнім тым на свеце рубяжам, Дзе крыж стаіць журботна-нерухомы; Другіх вайна ў далёкі свет пагнала, I многа іх не вернецца назад; А трэціх вынішчыў, пабіў фашысцкі кат, I родная зямля іх не прыбрала. I ўсё мне тут, дзе вокам я ні кіну, Нагадвае аб жорсткасцях вайны. Знявечаны лясы, а параснік буйны Жыве і тчэ спрадвечную тканіну. Ідзе жыццё, буяюць яго сілы, — Хай паспрабуе хто суняць яго, спыніць. Снуе жыццё за ніццю сваю ніць, I моцныя для ўзлёту яго крылы. Я ведаю — загояцца ўсе раны: З пажарышч край паўстане, расцвіце Ва ўсёй сваёй красе і паўнаце, — Наш верны шлях, ён з праўдай павянчаны. I толькі мне адно сягоння горка: Няма таго, з кім думкі я дзяліў, З кім тут стаяў, з кім я шчаслівы быў, — Пагасла ты, яснюсенькая зорка.Air Max 90 Ultra 2.0 Flyknit

Прачытаўшы гэты верш, мы

Прачытаўшы гэты верш, мы задумваемся аб жыцці, аб мінулым, сучасным і будучым...
Як толькі чалавек нараджаецца, яго тут жа агортваюць цеплынёй і пяшчотай рукі маці. Потым ён пазнае свет, дарагімі і блізкімі становяцца родныя мясціны: рэчка, дзе дзіцём ты так любіў купацца, лес, куцы ты хадзіў з сябрамі, вецер, які ноччу спяваў табе калыханку. I вось ты — дарослы, жыццё закідвала цябе ў розныя куткі нашай Зямлі, але болей нідзе ў свеце ты не чуў той калыханкі, пад якую цябе адразу пакідалі смутак і нуда, гора і адчай, бо тая калыханка была твая, і вецер спяваў яе для цябе.
Няхай пройдзе шмат часу, але мы ніколі не забудзем свой дом, дзе кожная сцежка, кожнае дрэўца, кожны каменьчык нагадвае пра самыя пічаслівыя дні. Калі ж пасля расстання вяртаемся на радзіму, то бачым змены. Змены, што прадыктавалі жыццё і час. Ад гэтага становіцца неяк сумна, бо нельга вярнуць дарагія сэрцу хвіліны, нельга спыніць час. Ужо не бачыш той сцежкі, дзе бегаў басанож — яна зарасла і знікла, не бачыш знаёмай крынічкі, дрэўца, якому было столькі ж год, колькі табе. Яшчэ цяжэй усведамляць, што час адбірае людзей: няма той бабулі, што бавіла цябе сваімі казкамі і частавала смачным пірагом, дзядулі, што для маленькага цябе выразаў з дрэва лук і стрэлы... На сэрцы адразу становіцца невыносна горка.
Але ў жыцці так заўсёды было і так будзе: паміраюць старыя — нараджаюцца маладыя, высыхае дрэва — тут жа з'яўляюцца маладыя парасткі, бо жыццё — вечнае. I няма такой сілы, каб яго спыніла.
«У родных мясцінах» — грамадзянскі верш з пейзажнымі замалёўкамі. У сваім творы Якуб Колас паказаў жыццё людзей пасля вайны. Шмат што змянілася ў краіне, у родных мясцінах, дзе жыў паэт, і у душы песняра. Многія дарагія сэрцу жыцці людзей адабрала вайна. Шмат чаго ён перадумаў за гэтыя гады.
Верш прасякнуты ўласнымі пачуццямі, болем, смуткам. Як бы мы ні імкнуліся забыць жахі вайны — гэта немагчыма.
У вершы выкарыстана шмат эпітэтаў («абраны мой куток», «гваздзічка белая», «яснюсенькая зорка»), параўнальных зваротаў («як дуб стары»).
Але паэт верыць, што раны загояцца, пачнецца новае жыццё. Адбудуецца краіна.
Шчасце і мір павінны радаваць зямлю!

http://profeq.ru profeq.ru.

Музей Якуба Коласа

Як нас знаходзяць

-

Апошнiя водгукi

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі