Як і калісь

Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)
Быў малы я, думаў часта,
      Як дадуць мне чосу:
«Пачакайце, і на вас я
      Прыпасу атосу!

Дайце толькі акрыяць мне,
      Ў гадкі ўвабрацца!»
А пакуль што ўсім старэйшым
      Мусіў пакарацца.

Я тым часам падрастаю.
      Аддалі вучыцца.
Не дагодзіш настаўніку,
      I пачне сварыцца!

Але добра, калі сваркай
      Сойдзе завіруха,
Ды ў тым гора, што настаўнік
      Часта трос за вуха.

«Ну, пастой жа! Жыў не буду,
      А за тыя здзекі
Не дарую, толькі б выйшаў
      З-пад твае апекі!»

Так за лаўкаю памысліш,
      Вуха ўзяўшы ў жменю,
I цішком кулак сціскаеш,
      Сунуўшы ў кішэню,

Ды цярпіш, ды зносіш крыўды,
      Помсты час жадаеш.
Час ідзе — а ты ў залежнасць
      Болей пападаеш.

Вось я вырас, і пад носам
      Вусы высядаюць.
А мяне навокал чубяць,
      Клёваюць, ўшчуваюць.

Накіпела ў сэрцы гневу,
      Злосці поўны косці.
Не стрываў я, разгарнуўся —
      Я ж вам, ягамосці!

Пачакайце ж, калі гэтак!
      То ж я не кусаўся!
Годзе крыўды! Досыць здзеку!
      Ўзяў ды ўзбунтаваўся

Супраць ўлады і парадкаў!
      А хіба ж я ўломак?
Хай сабе на погляд шчуплы
      I не так-та ёмак.

Ускіпела тая ўлада,
      Гоніць у тры шыі.
«Ведай, гад, па чым фунт ліха
      У цара Расіі».

Трэслі, трэслі, калацілі, —
      З жалю хоць разбіся,
Ды ў астрог нарэшце садзяць —
      Там, моў, схамяніся.

Вось за кратамі сяджу я,
      Горш мяне ўшчуваюць,
З аднэй камеры ў другую
      З сенніком ганяюць.

Я іду, куды мне кажуць,
      Ды бубню сам сціха:
«Пачакайце! Адсяджу я,
      Перабуду ліха!»

Ценем крыўда йдзе за мною
      Аж да сёй часіны,
Кулак згорнуты ў кішэні,
      Як і ў дні дзяціны.

I даюць мне, як і колісь,
      Запраўскога чосу.
Што рабіць? У век патомкаў
      Перадаць атосу.

Зимние брюки для девочки купить детские брюки для девочек зимние.

Музей Якуба Коласа

Як нас знаходзяць

-

Апошнiя водгукi

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі