Якуб Колас

Ён — гаспадар,
                     што ўстаў раней за сонца,
Каб зерня для сяўбы
                     нарыхтаваць.
Было нялёгка
                     вузкія загоны
Спустошанае нівы
                     засяваць.
Ён — гаспадар.
                     Ён добра ведаў сілу
Тых слоў,
Што сейбіт
                     кажа да раллі.
Сыпнуў ён зерне —
                     буйна ўскаласіла
Краса тых слоў
                     на ўсёй яго зямлі. 
Красуе ніва,
                     буйна каласіцца,
Яе сцяжынкі
                     ў новы свет вядуць...
Прыйшоўшы
                     гэтай ніве пакланіцца,
Ў дарогу ўзяць зярнятаў
                     не забудзь!