Якубу Коласу

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Тады ў мяне быў свет не большы выгана, Дзе лапці плёў я пасучы кароў, Дзе кнігаўкі ўздымаліся над выгарам, Спалоханыя крыкам пастухоў; Тады звісала з плечаў торба зрэбная, Чужыя літары вучыўся я складаць. I ў школе, і ў жыцці быў беспатрэбным я, Пра што не раз хацеў табе пісаць. Але стрымала мяне пошта дальняя, Мяжа-граніца, а перадусім , Я не асмеліўся пасланне прывітальнае Слаць з асабістым клопатам сваім. Тым больш табе ўсё гэта было ведама, Аб чым дазнаўся я чытаючы лісты Тваіх паэм, якія нас наведалі, Прайшоўшы праз калючыя драты. Я ўслухаўся ў сугучча непаўторнае, Загледзеўся у ззянне слоў тваіх, — I хлынулі на вочы ліўні зорныя, I гром напоўніў музыкай мой слых. З тых дат і летапіс мой пачынаецца, З тых дат, калі, упершыню ў руках, Ад слова, як ад іскры майскай раніцы, Узарвалася галінка вішняка. Я не звяраўся з гэтага на споведзі Перад мінулым і наступным днём; Я думаў — пройдзе ўсё у лютым холадзе, Ліст абарвецца ветрам і дажджом. Але жыла у сэрцы прага творчасці. У цвёрды грунт, у шчыліны сцяны, Дзе не магло да гэтага нішто расці, Яна свае ўпусціла карані. Сягоння сонцам даль шляхоў азорана. Але я заўжды помню голас твой, Што над далёкімі вілейскімі азёрамі Прышоў за хлопцам-пастухом, за мной. Максім ТанкNike Air Max

Музей Якуба Коласа

Як нас знаходзяць

-

Апошнiя водгукi

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі